sábado, 6 de noviembre de 2010

hola guapa

Hola bonita,

 

¿Cómo estás? Espero que bien. Tengo un lío. No encontraba el papel con tu dirección, por eso te lo puse en facebook. Y luego resultó que ya estaba en la memoria del Outlook.

 

Mi pregunta es fácil como lo podemos hacer para que yo tenga independencia desde aquí para colgar los contenidos, lo digo por la diferencia horaria.

 

Si no, veo que lo más fácil será independizar los blog, éste lo dejo para el libro, y abro otro para mis temas de cursos online, aquello de mejor no mezclar peras con manzanas. Yo te mando los emails a la dirección que me has dado y tu lo publicarás cuando tengas tiempo.

 

Acabo de pensar en voz alta, pero me doy cuenta de que es lo más fácil y correcto, cada oveja con su pareja.

 

Por cierto, la gente no cambia, Guille me la volvió a liar como días antes del accidente, no le he dicho nada a Javi, porque se lo carga, aunque con Javi, nada va bien, no hago nada más que llorar, también es que me ha venido la regla, y siempre he sido llorona. Pienso y me consuelo en cuando me dicen cuanto lloró cuando casi muero. Pero, estos días estoy enfadada con nuestro Señor, porque me la ha vuelto a jugar, yo tenía que haber muerto aquel día, en cambio, me salvó, y de nuevo, me trae aquí, pero sin los medios para largarme y poner tierra de por medio. Y es inaguantable. No puedo más amiga, no le soporto, ya no creo que ni le quiera, y lo peor, es que el día anterior me la arma, y al siguiente como si no hubiera pasado nada. Y para colmo me acusa de estar siempre de malhumor, morros e insoportable, sé que la regla puede ayudar, pero es una excusa barata y me va durar una semana más o lo más.

 

Así que chica a ponerse las pilas y sacar pasta. Porque yo no me voy a suicidar ni estrellar. Si el Señor me quiere aquí será por algo. Tres veces he estado a punto de morir o más y me ha salvado, así que algo quiere o espera de mí.

 

Te quiero amiga, gracias por escucharme. Espero verte pronto.

 

Besos y abrazos.

 

No te olvido.

 

Mar

 

 

logowebnoviembre

 

Mar Estévez García

Coach n.10113 - Psicòloga Col.1360

 

Sant Ramon nº 3
St. Cugat del Vallès 08172
Tel -
Fax: 935892145- Mòbil.652430899

 

HORES CONCERTADES:

Dilluns, Dimarts i Dijous: 9 a 21h

coaching@marviu.com - www.marviu.com

 

Aquest missatge i els documents annexats que pugui portar poden contenir informació confidencial. Per tant, informem a qui ho rebi per error que la informació continguda en aquest missatge és reservada i que el seu ús no autoritzat està legalment prohibit. Per aquest motiu, en aquest cas li demanem que ens ho comuniqui per la mateixa via o per telèfon (+34 93 674 15 51), que s’abstingui de realitzar còpies del missatge, de remetre’l o de lliurar-lo a terceres persones i que l'esborri com més aviat millor.

P Abans d' imprimir aquest missatge, asseguri's que és realment necessari. EL MEDI AMBIENT ÉS COSA DE TOTS.ü

 

 

lunes, 1 de noviembre de 2010

NOTA DEL AUTOR

Este es un libro que quizás califiquen para mujeres. Puede que feministas y hombres se exalten y alcen diciendo que las trato como a víctimas. No obstante, el propósito de esta historia es airear de una vez por todas las injusticias que ciertas personas padecen enmudecidas por el miedo durante toda una vida y que se continúan padeciendo hoy a pesar de la presión social que se está ejerciendo desde la comunidad y los medios de comunicación. Es descorazonador, que sólo recordemos estos sucesos cuando aparecen en primera página de los periódicos o primicia en informativos, y luego sigamos cenando ajenos a qué ocurrirá a partir de ahora en la vida de esas personas, en cómo se verá transformada, en cómo será su mañana. Y que se le va a hacer responden muchos cuándo se intenta prevenir y buscar solución a este grave problema social.

Es un libro para todo el mundo. Nadie es excluido. La realidad la componemos seres de ambos géneros, y por desgracia, de todas las edades. Y cada uno de nosotros puede verse envuelto en una situación como las que se describirán a continuación. Hago este apunte porque soy consciente de que más hombres de los que imaginamos sufren actualmente de malos tratos, quizás, se pregunten, ¿cómo es posible que un hombre sea maltratado físicamente? Pues es posible, pero, no olviden que también existe el maltrato psicológico, que si es persistente deja su huella en la mente de las personas, al igual que el azul violáceo que rodea un bello ojo delator de un puño deshumanizado, y habría que averiguar si enfermo.

Me gustaría creer y tengo la esperanza, a veces, ingenua, de que la próxima vez que vean o escuchen a sus vecinos enzarzados en iracunda pelea o niños con signos de cualquier tipo de abuso o personas enfermas, que por ignorancia, han sido estigmatizadas como de falta de voluntad, no se crucen de brazos, no cierren los ojos, no suba el volumen de su televisión, no salgan al balcón sólo con ánimo de cotilleo, no es un capítulo más de su telenovela preferida, es la fría y cruda realidad que sucede delante de sus ojos y de su casa. Si no se atreve a acudir en ayuda de la víctima, ese será otro problema a tratar en otro momento. Pero, piense que podría ocurrirle a usted, a cualquiera de sus seres queridos incluso en este mismo instante mientras lee estas líneas.


Despacho  C/.Muntaner 44 – 4º 1ª – 08011- Barcelona – email: coaching@marviu.com

T. 652430899 – Portal Internacional Online de Educación y Terapia. Tratamientos combinados. También visitas personalizadas.